10.Դեկտեմբեր.2018
Հայաստանում սկսվեց «լռության օրը» Փոխքաղաքապետ Տիգրան Վիրաբյանի ունեցվածքը Քաղաքական բանավեճերը թույլ նյարդերով մարդկանց համար չեն. Նախանձն ու «աբիժնիկությունը» mamul.am –ին շեղել են ճիշտ ճանապարհից
Քաղաքական դաշտում պետք է գործել, այլ ոչ թե խո... Էդմոն Մարուքայանի քաղաքական վախճանին ժամեր են... Էդմոնի քաղաքական վախճանը Կոտայքի մարզպետի պաշտոնակատարը «տասովչիկներ» ... Գ. Ծառուկյանը քվերակել է հանուն պետության հզո... Ահազանգ է ստացվել, որ Շիրակի մարզի Կամո գյուղ... Ազատ և արդար ընտրությունները վճռորոշ նշանակու... Երևանում 47 համարի ավտոբուսը բախվել է Opel-ի․... Ոստիկանությունը հիշեցնում է ընտրախախտումների ... Դեկտեմբերի 9-ի քվեարկությունն ուղիղ կհեռարձակ... Figaro. Փարիզում «Դեղին բաճկոնների» ակցիաների... Նիկոլ Փաշինյանին սպասվում է կարևոր քննություն... ՀՀԿ-ն Քոչարյանի կալանավորումը համարում է «պատ... ՀԱՊԿ նոր գլխավոր քարտուղարի հարցը պետք է լուծ... Երկրի բնակիչներն առաջին անգամ լսել են Մարսի ք... Մանրամասներ. Ոստիկանությունը տեսանյութ է հրապ... Հայաստանում սկսվեց «լռության օրը» Մալիշկա գյուղում բեռնատար է հրդեհվել Օրվա հանդիպումների անոնս Մահացել է Կոլումբիայի նախկին նախագահ Բելիսարի... Թուրքիայի հետախուզության ղեկավարը Վաշինգթոնու... Աշխարհահռչակ Դոն Դրագոն Վիլսոնը «Տարվա մարդ» ... Սբ. Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցում մատուցվել է հո... Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ եկեղեցում մատուցվել է ... «Ալաշկերտի» ֆուտբոլիստը հրավիրվել է Մ-19 հավա...

Գաղափարախոսական սովի հետևանքները. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Առաջին փոխվարչապետի խոսնակի անհաջող ձևակերպումներից հետո, ինչպես և սպասելի էր, սկսվեց խոսնակին հայհոյողների ու պաշտպանողների ֆեյսբուքյան ճակատամարտը: Սակայն ոչ մեկի, ոչ էլ մյուսի մասին չէինք ցանկանա խոսել, չէինք ցանկանա խոսել նաև խոսնակի արտահայտությունների մասին: Այս ամբողջ պատմության մեջ սակայն, կա շերտ, որը չենք կարող շրջանցել: Իրականում խոսնակի ձևակերպումները ընդամենը պատառիկներ են վերջին շրջանում հնչող բավական հեղհեղուկ թեզիսների, հեղհեղուկ ոչ թե բացասական իմաստով, այլ պարզապես ձևակերպվածության պակասի:

Մեծ հաշվով, հասկանալի չէ, թե ինչ արժեքների, մտածողության ու աշխարհայացքի տեր կառավարություն է ձևավորվել ներկայումս: Անշուշտ, վարչապետն իր գրեթե բոլոր հրապարակային ելույթներում, անդրադառնալով գաղափարական սկզբունքներին և կողմնորոշումներին, շեշտում է հայամետությունը կամ հայաստանամետությունը: Մինչ ընտրությունը Նիկոլ Փաշինյանը

խորհրդարանական հարց ու պատասխանի ժամանակ ևս խոսեց տարբեր իզմերի փոխարեն հայաստանամետության մասին: Սակայն ընդհանուր առմամբ, հայաստանամետությունը կարող է լինել գործունեության առանցք կամ նպատակ, բայց ոչ գաղափարախոսություն:

Ըստ էության, ներկայումս գաղափարախոսությունների պակաս ունեն և՛ քաղաքական կուսակցություններից շատերը, և՛ խորհրդարանը, և՛ կառավարությունը: Խորհրդարանական կառավարման համակարգում այս բացը լուրջ թերություն է, որովհետև ինչքան էլ այսօր խոսենք տարբեր իզմերի ու գաղափարախոսությունների խառնաշփոթի մասին, միևնույն է, առանց գաղափարախոսական բանավեճի, նույնիսկ հակասությունների պառլամենտարիզը չի կարող կայանալ:

Հնարավոր չէ ունենալ որակյալ խորհրդարան, եթե այնտեղ չկան աջ, ձախ, լիբերալ ու պահպանողական ուժեր` թեկուզ թույլ արտահայտված: Այս խնդիրը մշտապես էլ եղել է անկախությունից հետո: Այն, իհարկե, տրամաբանական էր, քանի որ գաղափարական հոսանքները մեկ օրում չեն ձևավորվում, սակայն երբ չկա անգամ քայլ այդ ուղղությամբ, սա արդեն խնդիր է:

Հենց այս գաղափարական ու աշխարհայացքային թեզիսների պակասությունն էլ բերում է ցանկացած հասարակական անհատի այս կամ այն ձևակերպումների շուրջ անլուրջ, զգացմունքային, հայհոյական ու նույն մակարդակի պաշտպանական տարբեր ճառերի ու բախումների: Խնդիրն այստեղ բոլորովին էլ խոսնակն ու նրա արտահայտությունները չեն, այլ այն, թե ինչ աշխարհայացքի արդյունք են նման ձևակերպումները ոչ միայն խոսնակի մոտ: Սա ամենակարևոր խնդիրն է, որի պատասխանը կենսական նշանակություն ունի, քանի որ պետք է ի վերջո հստակ կողմնորոշվել` արդյոք այսօր իշխանության ղեկին մոտեցել են ազգային, պահպանողական, լիբերալ– ազատական, թե՞ որևէ այլ գաղափարախոսական սահմանումներ ունեցող մարդիկ: Ընդ որում` պարզել ոչ թե դրանցից մեկն ու մեկի դրական կամ բացասական լինելու, այլ տարատեսակ կազուսային վիճակներից խուսափելու համար: Իսկ նման կազուսային վիճակները կարծես թե սկսել են ավելի ու ավելի հաճախ հանդիպել, քանի որ տարօրինակ մտայնությամբ ազգային պահպանողականությունը ընկալվում կամ ներկայացվում է որպես հետադիմություն, իսկ ազատականությունը հակառակ ճամբարից դիտվում է որպես «արևմտյան փչացած բարքերի ներմուծում» երկիր:

Շարունակությունը՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում

website by Sargssyan